اگر گروه خونی در آزمایش ازدواج به هم نخورد چه اتفاقی می‌افتد؟

یکی از بزرگترین نگرانی‌ها و استرس‌های زوجین جوان قبل از عقد، اصطلاح عامیانه «به هم نخوردن خون» است. بسیاری از مردم به اشتباه تصور می‌کنند که اگر گروه خونی عروس و داماد شبیه به هم باشد یا هر دو دارای گروه خونی خاصی باشند، ازدواج آن‌ها از نظر پزشکی ممنوع است. این یک افسانه قدیمی است. واقعیت علمی این است که خود گروه خونی (مانند O، A، B، AB) به تنهایی هیچ ممانعتی برای ازدواج ایجاد نمی‌کند و تفاوت یا شباهت آن‌ها عامل محدودکننده نیست.

آنچه در آزمایش خون پیش از ازدواج بررسی می‌شود و در میان مردم به عنوان به هم نخوردن خون شناخته می‌شود، در واقع بررسی بیماری‌های ارثی خونی و به طور خاص «تالاسمی» است. زمانی که پزشک اعلام می‌کند خون دو نفر به هم نمی‌خورد، منظور این است که هر دو نفر به صورت همزمان ناقل ژن تالاسمی مینور هستند. تالاسمی مینور یک بیماری نیست بلکه یک صفت ژنتیکی است که فرد ناقل هیچ مشکل جسمی جدی ندارد.

مشکل زمانی ایجاد می‌شود که دو فرد دارای تالاسمی مینور بخواهند با هم ازدواج کرده و بچه‌دار شوند. در این حالت، طبق قوانین ژنتیک، در هر بارداری ۲۵ درصد احتمال دارد که فرزند آن‌ها به تالاسمی ماژور مبتلا شود. تالاسمی ماژور یک بیماری بسیار سخت و نیازمند تزریق مداوم خون است که کیفیت زندگی فرد را به شدت پایین می‌آورد.

مسئله دیگری که گاهی باعث نگرانی می‌شود، تفاوت فاکتور رزوس یا همان مثبت و منفی بودن خون زوجین است. اگر زن دارای گروه خونی منفی و مرد دارای گروه خونی مثبت باشد، ممکن است جنین گروه خونی مثبت را از پدر به ارث ببرد. در این صورت، بدن مادر ممکن است خون جنین را به عنوان یک عامل بیگانه شناسایی کرده و علیه آن پادتن بسازد.

خوشبختانه، علم پزشکی این مشکل را کاملا حل کرده است. در این شرایط، پزشک با تزریق آمپول روگام (Rhogam) در هفته بیست و هشتم بارداری و همچنین بلافاصله پس از زایمان، از واکنش سیستم ایمنی مادر جلوگیری می‌کند و هیچ خطری مادر یا فرزندان بعدی را تهدید نخواهد کرد. بنابراین این مورد نیز مانعی برای ازدواج محسوب نمی‌شود.

اگر مشخص شود که خون دو نفر به دلیل تالاسمی مینور با هم سازگار نیست، آیا ازدواج کاملا منتفی است؟ پاسخ منفی است. امروزه با پیشرفت علم ژنتیک، این زوجین می‌توانند با استفاده از روش‌های تشخیصی پیشرفته ازدواج کنند. یکی از این روش‌ها، تشخیص پیش از تولد (PND) است که در ماه‌های اول بارداری وضعیت ژنتیکی جنین بررسی می‌شود. روش مطمئن‌تر دیگر، استفاده از تکنیک لقاح آزمایشگاهی (IVF) همراه با تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی (PGD) است که در آن تنها جنین‌های کاملا سالم به رحم مادر منتقل می‌شوند.

مواجهه با خبر عدم سازگاری خونی می‌تواند ضربه روحی بزرگی برای زوجینی باشد که از نظر عاطفی به یکدیگر وابسته شده‌اند. در موسسه همسریابی باران، ما با رویکردی علمی و پیشگیرانه عمل می‌کنیم. ما در فرم‌های ثبت‌نام اولیه، سوابق پزشکی و ژنتیکی افراد از جمله وضعیت تالاسمی آن‌ها را بررسی می‌کنیم. با تطابق دادن دقیق مشخصات پیش از معرفی، از شکل‌گیری دلبستگی‌های عاطفی که ممکن است در مرحله آزمایش خون با چالش و بن‌بست مواجه شوند، جلوگیری می‌نماییم. موسسه باران در کنار شماست تا با غربالگری‌های اولیه، مسیری امن و بدون استرس را برای رسیدن به یک ازدواج سالم و فرزندانی شاداب تجربه کنید.